PANIEKBLOEI, Kaïn & Abel herenigd!

P1040533Uit mededogen met allen die de vorige avond tot in de kleine uurtjes gratis hadden lopen zuipen op het eindfeest, ging PANIEKBLOEI donderdag niet om 12u maar om 14u van start. Tot veel extra opkomst heeft het niet geleid, maar we hebben met een klein doch gemengd gezelschap absoluut plezier gehad, en historische daden verricht natuurlijk. Meer beeldmateriaal volgt nog.

Wij verklaren ons onafhankelijk. Independance Day. Dit is Amsterdam Jodenbree, Amsterdam die nog steeds huilt, Amsterdam Magies Sentrum, Amsterdam Kabouterstad. Amsterdam Republiek. Dit is de plek waar wij een zaadje planten. Een half jaar terug stond ik op het dak, als een rusteloze hond op zoek naar zijn plek. Als een wandelende jood. Vandaag ondernam ik een processie van dat dak naar het monument op de dam. Een processie met een nomadische tuin op drift. Een Zwerftuin die de afgelopen maanden is opgebloeid. Een processie om Kaïn & Abel te verzoenen. Kaïn de landbouwer die zijn broer, Abel de nomade doodde. Wij willen de wortels met de beweging verzoenen. Het nadert, de ontknoping nadert, wij horen haar aankomen met het geluid van wortels door vochtige grond…

PANIEKBLOEI: het fenomeen van versnelde bloei als planten verplaatst of bedreigd worden.

4 juli 14u: Paniekbloei! (& Hooikoorts)

Het nadert, de ontknoping nadert, de oogsttijd maakt haar opwachting en wij trekken de straat op… Wat is er een hoop gebeurt! (Ik heb hier een aparte pagina gemaakt voor de nieuwe kiekjes, maar inmiddels is alles al weer veel groter!) De tomaten en de bonen bloeien prachtig en zijn als beesten de grond uit geschoten (de tomaat bezet echt de hele hoek voor de noordlift), de eerste aardbeitjes zijn al achter de kiezen, munt en citroenmelisse gaan prima, de radijsjes liggen rijp en rond als appels onder hun smakelijk loof, de spinazie en de rucola zijn zelfs al een beetje doorgeschoten en tonen hun mooie bloeiwijze (die kunnen zich lekker uitzaaien voor volgend jaar), en de aardappelplanten kijken fier en krachtig over de rand van hun diepe bak in de hoek. De goudsbloemen, oostindische kers, knoflook, kruiden, stengelui en snijbiet zijn nog onderweg, de courgette en pompoen lijken hun bescheiden formaat wel best te vinden, de heg en bonen naast de trap omlaag hebben het zwaar en de wandelende jood naast de kompost… die wil nog niet echt wortelschieten.

De dramaturgie van het afstuderen trekt zich natuurlijk weinig aan van de dramaturgie van de natuur. De oogsttijd strekt zich van het verleden naar de toekomst, maar 1 juli ben ik afgestudeerd en draag ik de tuin over aan de andere studenten van de school. Dat gaan we vieren diezelfde week, op donderdag 4 juli. Independance Day, nietwaar? De moestuin verklaart ons (deels) onafhankelijk van supermarkten, agrarische industrie en Monsanto/Bayer-achtige monsterbedrijven die ons zaad manipuleren en onze voedselzekerheid bedreigen. Onze Independance Day heet PANIEKBLOEI: een Processie van een tuin op drift, met als doel Kaïn & Abel te verzoenen: Kaïn de bijbelse landbouwer die zijn broer Abel de nomade doodde. Deze zoons van Adam & Eva staan wellicht voor een oeroud conflict dat eigenlijk nog steeds gaande is: willen we vrijheid, onthechting, meebewegen met de kuddes? Of willen we wortels ontwikkelen, langetermijn, (voedsel)zekerheid, een kier veroveren om voor te zorgen, verantwoordelijkheid te dragen, vrucht voortbrengen? Wij willen de wortels met de beweging verzoenen door die nomadische zwerftuin op wieltjes de straat op trekken. PANIEKBLOEI: het fenomeen van versnelde bloei als planten verplaatst of bedreigd worden…

Voor mij is het ook een persoonlijk verhaal. Ikzelf ben al meer dan 10 jaar gewend aan een nomadische bestaan in kraakpanden en vrijplaatsen. Nu voltooi ik eindelijk een studie (ouders opgelucht), en deze zomer ga ik trouwen met een bijzondere vrouw. Betekent dat burgerlijk worden, de wilde haren afwerpen en de strijd opgeven? Voor ons twee betekent het de onthechte vrijheid van de nomade verbinden aan de diepe wortels van de landbouwer. Het betekent dat we ons in vertrouwen opmaken om zaden te planten voor de lange termijn. En het betekent dat we onze liefde en de bloei willen vieren met de wereld, los van aardse wetten die onze liefde willen inkaderen (we trouwen dan ook niet voor de wet!). Precies dus waar we mee bezig zijn op het dak…

Ondertussen ben ik ook in constant gevecht met diezelfde bloei in de vorm van hooikoorts. Jawel, zoals velen ben ook ik allergisch voor natuur. Allergisch voor bloei. Wat dat psychologisch te zeggen heeft weet ik niet, maar ironisch voor een aspirant theatertuinier is het zeker. Misschien is het de vervuiling, of misschien roept de natuur gewoon om aandacht…

Kom langs 4 juli, om 14u (niet 12u zoals eerder vermeld) vertrekken we vanaf het dak!

En… laat weten of je in de toekomst wil helpen met de tuin, want ik ben al gewaarschuwd: zonder mensen die het onderhouden moet de tuin verdwijnen!

kiemkracht

Fijn, zulk concreet bewijs dat het lente is. Alle zaden schieten echt als een malle de grond uit. Vooral de courgette is spectaculair. De plek bovenaan de Zuidlift is echt een ideale kas, dat blijkt. Maandag 15 april gaan we vanaf een uur of 3 de kas weer opbouwen en de laatste grond verslepen. Als we daarvoor genoeg handjes hebben kunnen we aan het eind van de dag met een beetje mazzel de eerste planten buiten de grond in zetten, dus kom vooral langs! En kom tussendoor vooral op kraamvisite, we gaan nog een hoop voorzaaien bovenaan de trap (en thuiskweekjes zijn ook nog steeds heel welkom, kom langs of doe het zelf!); live is het al helemaal echt te gek om te volgen hoe zo’n plantje met het zaadje nog op z’n kop zich dapper uit de grond perst. Resistance is Fertile!

DSC_0974DSC_0969 DSC_0970 DSC_0971 DSC_0972   DSC_0975

zwerf-zaai?

De kou blijft maar voortduren dus de grond buiten blijft op de mos, de boompjes en de klimop na nog even braakliggen, maar er diende zich deze week wel een nieuw idee aan. Dinsdag zag ik de solo van Kajetan (mime1) ‘we are all made of stardust’. Halverwege de voorstelling haalde hij ineens een sinaasappelkratje van de vensterbank, met daarin allemaal groene erwtenplanten die hij de afgelopen weken tijdens het repeteren geteeld heeft. Voor op het dak! Wauw Kaj. En wellicht is dat wel een veel makkelijker manier voor veel mensen om betrokken te raken op hun eigengekozen moment. We hebben nog superveel aarde en zaad, dus mensen kunnen gewoon mailen of sms-en (vijfdriezevennegenzesachtdertien) en langskomen met een potje of papieren bekertje of kratje of wat dan ook (anders hebben wij ook nog wel wat bekertjes en zakken) om mee naar huis te nemen! Dan kan je thuis de Zwerftuin zien groeien tot de plantjes sterk genoeg zijn voor het dak en de wintervorst uit de grond is… Ik weet dat Calle thuis ook al pompoenplantjes in de vensterbank heeft staan en sinds deze week hebben we aan de Jodenbree ook al heel wat zaadjes geplant in bakken binnen bij de zuidlift; die staan door het raam uit te kijken over hun toekomstige daktuintje buiten. Ik garandeer je: het is stiekem het meest te gekke van het hele tuinieren om dat zaadje dagelijks van dichtbij de grond uit te zien komen. Geboorte. Magie. Kortom, als iedereen thuis een stukje ervan adopteert wordt de Zwerftuin nog meer Zwerftuin dan-ie al was! Doe-Het-Zelluf.

Ondertussen is de compostbak al intensief in gebruik door de kantine en bikkelen wij nog even door: er moet nog wat aarde het dak op, Jon van Chi Gung plaatst een dezer dagen een bijenhotel, en we gaan gaandeweg nog wat meer mooie nomadische plantenbakken proberen te creeren… wordt vervolgd dus. Zwerftuin, coming at you like a seedbomb.

Bouwkoorts & Vrieskou

Zo, het fundament staat. Het was toch bijster fris op de bouwdagen, maar we hebben ontzettend veel gedaan gekregen, ook dankzij het uitstekende uitzoek- en regelwerk van Vera en Calle afgelopen tijd. Er zijn nomadische aardbakken met wielen, een winkelwagen met houten bekleding, Calle en Marijn hebben een werkelijk wonderschone kompostbak van pallets gemaakt, alsmede een watersysteem met open dakgoten en na een weekeind vol regen staat de hele bak al helemaal vol eh… ijs. Dus dat werkt. Ik heb de koepel die ook decor vormt voor De Wilde Jacht weer in elkaar gepuzzeld op het dak en (na een spoedcursusje padvinderij bij Frits) met touwen aan de tegels vastgeknoopt, en Jasmin is thuis de laatste hand aan de plastic jas aan het leggen zodat de koepel spoedig tot kas zal worden. Er kwamen behoorlijk wat mensen langs met positieve reakties en tips, en soms werd er ook nog een handje toegestoken, dus genoeg reden voor een glimlach van oor tot oor alhier. Evengoed, kom vooral naar me toe of post een reaktie/stuur een mailtje als je kritiek hebt, het is immers openbare ruimte.

Nou, en blij toe dat de aarde nog even op zich laat wachten dus dat we nog niet hebben kunnen zaaien. Wat een vrieskou. Toch moeten we wel gaan voorzaaien als we in mei, juni al wat tuin willen hebben. Afgelopen zaterdag organiseerde de Groene Gemeenschap op IJburg een zadenruildag (heb die van ASEED in Den Bosch gemist dus was erg blij met deze gelegenheid), dus ik heb onwijs ingeslagen en echt heel mooi zaad gescoord, woohah! Dus komende vrijdag gaan we wat bakken en emmers op de gang binnen zetten, en de eerste zaadjes planten. Wanneer we dus echt heel heel heel erg veel mensen nodig hebben om te helpen is komende dinsdag 17u-19u, als de 3 kuub biologische aarde het dak op gaat! Het is aan de vooravond van de officiele lente (da’s woensdag, de zon gaat om precies te zijn om 12u02 over de evenaar), dus reden zat voor een ostara-feestje. Komt allen! We zorgen voor warme drank & koekjes. Zo.

Bouwen! Bouwen! Bouwen!

Morgen en overmorgen gaan we bouwen op het dak, hoera, maar het is nu al officieel: sinds vorige week is er al officieel een Zwerftuin! En hoe dat ineens bij elkaar kwam is raadselachtig. Tijdens het spelen van de Wilde Jacht vorige week was er namelijk een vriend van een vriend in de zaal die die avond spontaan besloten had om met vriend mee te komen, en die hoorde dat we nog aarde nodig hadden voor de tuin. Nou woont hij in het NRC gebouw, een gelegaliseerd kraakpand achter ons oude stadhuis( – uche uche – ‘koninklijk paleis’ natuurlijk) en woningbouwcorporatie IJmere wou net de daktuin daar ontruimen voor een renovatie zonder daar netjes over te communiceren met de bewoners. Dat is natuurlijk ook een doorn in het oog voor IJmere, dat ze daar pal achter het paleis een stuk sociale huur moet onderhouden waardoor ze weliswaar het een en ander verdienen, maar een stuk minder dan ze zouden kunnen. Pech voor IJmere, pech voor de tuinierende bewoners, geluk voor Zwerftuin! Dus met de vriend en de vriendvriend een dag lang driftig bakken aarde en kleine boompjes door nauwe en wijde trapgaten gesjouwd en naar school gebakfietst, en aan het eind van de dag was er zowaar de kiem van een tuin richting ons dak gezworven! 12 kuipen aarde, wat klimop, een zilverberk en een rood boompje waarvan ik de naam nog steeds op moet zoeken. En er zaten al gelijk twee SNDO-meisjes tussen te ontspannen, dus hee, het werkt. Ik had het weekeind daarop zelfs nog meer kunnen halen, maar was inmiddels eindelijk echt ellendig ziek geworden zoals iedereen om me heen, en kon het niet georganiseerd krijgen. Dus wat niet binnengehaald is ligt nu in de container, pijn, au, pijn. Sorry plantjes, sorry vriend van vriend die nog veel moeite gedaan heeft. Hopelijk maken we het morgen goed door een mooie tuin te beginnen… Andere opsteker: bij Techniek hebben ze vandaag te gekke rietveldstoeltjes gemaakt en de vraag was of die ook in de tuin pasten. Tuurlijk, kom maar op! Iedereen weet dat de revolutie begint op rietveldstoeltjes.

Grote verrassing wordt met hoeveel mensen we morgen op het dak staan. Dus voor wie het nog niet wist: kom allemaal langs tussen 1o.oo en 17.oo & knutsel mee aan watervoorziening, windbescherming, compostbak, broeikas, rijdende (immers: nomadische) groentebedden, onder andere in de oude houten palletbakken die we vandaag onder Rotterdam gehaald hebben, en wat we nog maar kunnen verzinnen! Heb er echt onwijze goesting in. Onwijze goesting.